UPADEK CESARSTWA NA ZACHODZIE
Restauracja Błonie
Ostatnim ze wspomnianych wyżej dziesięciu cesarzy był Romulus, nieletni syn ówczesnego naczelnego wodza — Orestesa, obdarzony purpurą na żądanie ojca w r. 475. Oczywiście rządy w imieniu syna sprawował sam Orestes. Zasięg jego władzy w porównaniu z czasami Aecjusza przedstawiał się skromnie, tylko bowiem na północy przekraczał granice Italii, sięgając Dunaju.
Armia, którą dowodził Orestes, składała się w ogromnej większości z Germanów. Była ona zakwaterowana w Ligurii, gdzie korzystała z ras hospitalitatis tamtejszej ludności. Ten stan rzeczy budził niezadowolenie wojsk, które chciały uzyskać na własność za przykładem „sprzymierzeńców\" wizygockich i burgundzkich trzecią część gruntów uprawnych. Mogłoby to nastąpić jednak tylko kosztem miejscowych latyfundystów, a na to Orestes, nie chcąc zrażać do siebie senatu, nie mógł się zdecydować.
Jego odmowa stała się przyczyną buntu wojska, które pod wodzą Odoakra opanowało władzę, pozbawiając życia Orestesa (476). Romulusa wyniesionego przezeń na tron wprawdzie oszczędzono, ale został on usunięty w cień.
Zwycięskie wojska zgodnie z tradycją germańską obwołały Odoakra królem (rex) tzn. wodzem. W związku z tym wyłoniła się jednak poważna trudność. Tytuł króla nadawano zazwyczaj wodzowi określonego ludu. Wojska natomiast dowodzone przez Odoakra stanowiły zbieraninę, złożoną z przedstawicieli różnych plemion. W tych warunkach trudno więc było wzorem Wizygotów, czy Burgundów, tworzyć półpaństwo barbarzyńskie.
wesela
