POWSTANIE PAŃSTW BARBARZYŃSKICH NA ZIEMIACH CESARSTWA
long distance phone cards
Wśród toczących się walk, zmieniał się z wolna charakter osadnictwa barbarzyńskiego na ziemiach Cesarstwa. W teorii obszary te w dalszym ciągu stanowiły część składową państwa rzymskiego, w praktyce natomiast barbarzyńcy przejmowali nad nimi pełnię władzy nie tylko wojskowej, lecz również cywilnej i zamieniali na półsuwerenne obszary. Wodzowie germańscy, korzystający z zarzuconego przez Rzymian tytułu króla (rex), stawali się z wolna niezależnymi monarchami, którzy w bardzo słaby sposób czuli się zależni od cesarza, będącego w tych krajach symbolem państwowości rzymskiej.
Tak więc na obszarze Panonii osiedli Ostrogoci. W Galii: między dolnym Renem, Skalda i Lasem Ardeńskim — Frankowie, między Pirenejami a Garonną — Wizygoci, nad Renem w okolicach Wormacji i Spiry — Burgundowie, w Alzacji — Alamanowie, nad Kanałem la Manche — Sasi, a na Półwyspie Armorykańskim — Brytowie. Wreszcie na Półwyspie Pirenejskim usiłowali utrwalić swój stan posiadania Wandalowie, Alanowie i Swebowie.
Władze rzymskie starały się wygrywać wzajemne antagonizmy poszczególnych plemion w celu niedopuszczenia do nadmiernego wzrostu ich potęgi. Wielkie w tej dziedzinie zdolności wykazał dowódca wojsk rzymskich w Galii, Aecjusz, który nakłonił barbarzyńców przebywających na tym obszarze do uznawania nadal zwierzchnictwa Rzymu. Gorzej przedstawiała się natomiast sytuacja na Półwyspie Pirenejskim. Okupujacy jego ziemie najeźdźcy nie tylko odmawiali podporządkowania się Rzymowi, ale sięgali po nietkniętą dotąd najazdami wroga Afrykę. W r. 429 Wandalowie, wykorzystując zamieszki panujące w tym kraju, przeprawili się przez cieśninę nazwaną później Gibraltarską i rozpoczęli jego podbój. Dla zapobieżenia ich najazdowi na Sycylię i Italię, Rzym zgodził się w r. 435 uznać dokonany zabór Afryki pod warunkiem opłacania przez najeźdźców niewysokiej daniny rocznej.
prace licencjackie
